Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί ....


               
               Γύριζε


Γύριζε, μη σταθείς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη 
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια 
η Αλήθεια τόπο να σταθή για μια στιγμή δε θάβρη. 

Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια. 


Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει 
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη 
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι 
στη λάσπη.Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς δερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται. 
Χαρά στους χασομέρήδες! Χαρά στους Αρλεκίνους! 
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.


Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, 
ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι 
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα 
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι. 

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι 
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι και χαύνοι λεβαντίνοι 
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι 
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!

                                                                             1908


τι άλλο πρέπει να περιμένουμε ;;;;

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Ευγένιου Γιεφτουσένκου «Κουβέντες»


παρέμβαση ΕΔΣΝΑ


 "Είσαι γενναίος, μου λένε.
Όμως δεν είμαι.
Το θάρρος δεν ήταν ποτέ ένα απ' τα προσόντα μου.
Μόνο που θεωρούσα τίμημα υπερβολικό
να ταπεινώνομαι όπως άλλοι.
Δεν σείστηκαν θεμέλια. Η φωνή μου
μόλις που γέλασε με την πομπώδη υποκρισία.
Μονάχα έγραφα, ποτέ δεν έκανα καταγγελίες,
                                       τίποτα δεν παρέλειψα από όσα είχα σκεφτεί,
                                       υπερασπίστηκα όσους το άξιζαν, στηλίτευσα
                                       τους άτεχνους, τους κάλπικους ποιητές.
                                       Και τώρα βάλθηκαν να με νομίζουνε γενναίο.
                                        Πόσο θα ντρέπονται αλήθεια τα παιδιά μας
                                       παίρνοντας επιτέλους εκδίκηση για τούτα τα αίσχη
                                       όταν θ' αναλογίζονται ότι σε τόσο παράξενους καιρούς
                                       η κοινή αξιοπρέπεια περνούσε για θάρρος"